RIGHT TO BE FORGOTTEN

Datum objave: Srijeda, Septembar 21, 2016
Objavljeno u Blog
europes-google-ruling-is-a-dangerous-mistake

Čovjek po imenu Mario Costeja Gonzales, koji je devedesetih godina upao u finansijske probleme te se našao na spisku zaduženih ljudi koji je javno objavljen u pisanoj štampi, a zatim i na internetu, odlučio je da bude zaboravljen. Odnosno, on je odlučio da zahtijeva da se podaci o njegovoj ličnosti i podaci o njegovim dugovanjima uklone sa interneta, te je svoj zahtjev prvo pokušao da ostvari pred nadležnim sudom u Španiji, gdje je zahtijevao od Google-a da ukloni informacije koje su se ticale njegove ličnosti i njegovih dugovanja.

Međutim, tek što je sudski postupak započeo, pred španski sud isplivala su brojna prethodna pitanja od kojih je zavisila osnovanost tužbenog zahtjeva, pa je isti organ proslijedio Evropskom sudu za ljudska prava u Strazburu prijedlog da zauzme stav o tome da li se Google može smatrati obrađivačem podataka, odnosno kontrolorom informacija ili ne.

Iako je Google tvrdio da nije ni na bilo koji način obrađivao podatke, niti ih kontrolisao, te da samo vrše usluge pretrage i da nisu oni ti koji su objavili predmetne informacije, kao i da tužilac nema pravo da zahtijeva brisanje podataka koji su publikovani po nalogu državnog organa u skladu sa zakonom, Evropski sud je 13. maja 2014. zauzeo stav da je internet pretraživač odgovoran za podatke koje je na internet postavilo treće lice i da mora uzeti u razmatranje opravdanost zahtjeva za njihovo uklanjanje iz rezultata pretrage, čime je prvi put donio presudu takve sadržine, implementirajući novoproglašeno ljudsko pravo – RIGHT TO BE FORGOTTEN.

Naravno, postavilo se pitanje da li je ovakva odluka suda pobjeda prava na privatnost ili jednostavno poraz modernih tekovina. Da li svim sredstvima štititi privatnost pa i pod cijenu osnovnog principa na kojem i sam internet treba da počiva – slobode? Da li je ovo jedan korak naprijed, ali u stvari nazad dva?  Pravna teorija dugo je bila rastrzana između zagovornika prava na privatnost, odnosno brisanja podataka sa interneta i boraca za slobodu govora, da bi ono na kraju bilo regulisano direktivama EU uopšteno kroz ljudska prava, a kasnije i kao novo pravo odnosno „pravo da budeš zaboravljen“.

Pravo da budeš zaboravljen ipak se razlikuje od prava na privatnost i to u dijelu što privatnost podrazumijeva da informacije nisu nikad bile objavljene, odnosno namjenjene javnosti, dok ovo pravo podrazumijeva da su te informacije objavljene, i da zainteresovana strana traži uklanjanje informacija da bi se spriječilo da im pristupe treća lica.

Ovaj zahtjev, i primjena ovog prava se ograničava na lokalni nivo država na čijoj se teritoriji zainteresovano lice nalazi, i koje imaju pravne sisteme u okviru kojih je uopšte moguće donijeti odluku o brisanju sadržaja sa interneta. Da bi podnijeli zahtjev za uklanjanje URL adrese iz rezultata pretrage prvo se popunjavanju određeni upiti na pretraživačima od kojih se zahtijeva uklanjanje,  te se zainteresovano lice obaviještava o opravdanosti svog zahtjeva. Ukoliko njegov zahtjev bude odbijen on može putem nadležnog suda ostvariti svoje pravo.

Međutim, ukoliko u opcije pretraživača pokušate da izaberete državu Bosna i Hercegovina, nećete moći da podnesete zahtjev za uklanjanje određene URL adrese, ne zato što toliko štitimo slobodu govora kao SAD prvim amandmanom, već zato što ta „nova evropska prava“ jos uvijek „are not available your country“.

https://support.google.com/legal/contact/lr_eudpa?hl=hr&product=websearch

Autor: Tijana Milačić

e-mail: mtijana@afsajic.com

Napišite komentar

Vaša email adresa neće biti objavljena.
Obavezna polja su označena sa *

RIGHT TO BE FORGOTTEN

Datum objave: Srijeda, Septembar 21, 2016
Objavljeno u Blog
europes-google-ruling-is-a-dangerous-mistake

Čovjek po imenu Mario Costeja Gonzales, koji je devedesetih godina upao u finansijske probleme te se našao na spisku zaduženih ljudi koji je javno objavljen u pisanoj štampi, a zatim i na internetu, odlučio je da bude zaboravljen. Odnosno, on je odlučio da zahtijeva da se podaci o njegovoj ličnosti i podaci o njegovim dugovanjima uklone sa interneta, te je svoj zahtjev prvo pokušao da ostvari pred nadležnim sudom u Španiji, gdje je zahtijevao od Google-a da ukloni informacije koje su se ticale njegove ličnosti i njegovih dugovanja.

Međutim, tek što je sudski postupak započeo, pred španski sud isplivala su brojna prethodna pitanja od kojih je zavisila osnovanost tužbenog zahtjeva, pa je isti organ proslijedio Evropskom sudu za ljudska prava u Strazburu prijedlog da zauzme stav o tome da li se Google može smatrati obrađivačem podataka, odnosno kontrolorom informacija ili ne.

Iako je Google tvrdio da nije ni na bilo koji način obrađivao podatke, niti ih kontrolisao, te da samo vrše usluge pretrage i da nisu oni ti koji su objavili predmetne informacije, kao i da tužilac nema pravo da zahtijeva brisanje podataka koji su publikovani po nalogu državnog organa u skladu sa zakonom, Evropski sud je 13. maja 2014. zauzeo stav da je internet pretraživač odgovoran za podatke koje je na internet postavilo treće lice i da mora uzeti u razmatranje opravdanost zahtjeva za njihovo uklanjanje iz rezultata pretrage, čime je prvi put donio presudu takve sadržine, implementirajući novoproglašeno ljudsko pravo – RIGHT TO BE FORGOTTEN.

Naravno, postavilo se pitanje da li je ovakva odluka suda pobjeda prava na privatnost ili jednostavno poraz modernih tekovina. Da li svim sredstvima štititi privatnost pa i pod cijenu osnovnog principa na kojem i sam internet treba da počiva – slobode? Da li je ovo jedan korak naprijed, ali u stvari nazad dva?  Pravna teorija dugo je bila rastrzana između zagovornika prava na privatnost, odnosno brisanja podataka sa interneta i boraca za slobodu govora, da bi ono na kraju bilo regulisano direktivama EU uopšteno kroz ljudska prava, a kasnije i kao novo pravo odnosno „pravo da budeš zaboravljen“.

Pravo da budeš zaboravljen ipak se razlikuje od prava na privatnost i to u dijelu što privatnost podrazumijeva da informacije nisu nikad bile objavljene, odnosno namjenjene javnosti, dok ovo pravo podrazumijeva da su te informacije objavljene, i da zainteresovana strana traži uklanjanje informacija da bi se spriječilo da im pristupe treća lica.

Ovaj zahtjev, i primjena ovog prava se ograničava na lokalni nivo država na čijoj se teritoriji zainteresovano lice nalazi, i koje imaju pravne sisteme u okviru kojih je uopšte moguće donijeti odluku o brisanju sadržaja sa interneta. Da bi podnijeli zahtjev za uklanjanje URL adrese iz rezultata pretrage prvo se popunjavanju određeni upiti na pretraživačima od kojih se zahtijeva uklanjanje,  te se zainteresovano lice obaviještava o opravdanosti svog zahtjeva. Ukoliko njegov zahtjev bude odbijen on može putem nadležnog suda ostvariti svoje pravo.

Međutim, ukoliko u opcije pretraživača pokušate da izaberete državu Bosna i Hercegovina, nećete moći da podnesete zahtjev za uklanjanje određene URL adrese, ne zato što toliko štitimo slobodu govora kao SAD prvim amandmanom, već zato što ta „nova evropska prava“ jos uvijek „are not available your country“.

https://support.google.com/legal/contact/lr_eudpa?hl=hr&product=websearch

Autor: Tijana Milačić

e-mail: mtijana@afsajic.com